دو پیرِ خاموش زاگرس 
یکی ریشه در خاک دارد،
و دیگری ریشه در تاریخ...
بلوطی کهنسال و پیرمردی بختیاری؛
هر دو آرام، هر دو استوار، هر دو پر از قصه‌های ناگفته.
بلوط، سال‌ها در برابر باد و باران و سختی‌های زاگرس ایستاده و هنوز شاخه‌هایش رو به آسمان است؛
و این پیرمرد، سال‌ها رنج و شادی روزگار را بر دوش کشیده و هنوز قامتش بوی صلابت و مردانگی می‌دهد.
در چهره‌ی او، همان ابهتی دیده می‌شود که در تنه‌ی این بلوط است؛
چین‌های صورتش، حلقه‌های عمر درخت‌اند و عصایش، گویی ادامه‌ی ریشه‌های آن در خاک.
هر دو از یک سرزمین‌اند؛
از سرزمین کوه، بلوط و مردان اصیل بختیاری.
مردانی که نسل به نسل، عشق به خاک، خانواده، ایل و فرهنگشان را حفظ کرده‌اند.
این تصویر، قصه‌ی دو موجود کهنسال است که بی‌آنکه سخن بگویند، از اصالت و استقامت زاگرس روایت می‌کنند.
یکی با ریشه‌هایش،
و دیگری با ریشه‌هایش در دل تاریخ...
دو پیرِ خاموش زاگرس؛
دو شاهدِ روزگار،
دو نمادِ ایستادگی،
و دو روایت زنده از اصالت مردان بختیاریِ کردف.